Niewłaściwy adres

Nazywam się Kornel. Mam trzydzieści cztery lata, własną firmę, mieszkanie w centrum i pustkę, której nie potrafię wypełnić. Ale to nie jest opowieść o mnie. To opowieść o niej – i o tym, jak jedno zwykłe zamówienie online zmieniło wszystko.

Zamówiłem jedzenie przez aplikację. Późny wieczór, głód, brak sił na gotowanie. Kiedy kurierka zadzwoniła do drzwi, otworzyłem i zamarłem.

Stała przede mną kobieta około trzydziestki, w czarnych rurkach i zielonej kurtce. Miała ciemne włosy związane w wysoki kucyk i oczy koloru miodu, które patrzyły na mnie w sposób, który nie pozostawiał wątpliwości – widziała mnie. Naprawdę mnie.

– Dobry wieczór – powiedziała, a jej głos był niski, lekko zachrypnięty. – Zamówienie dla Kornela?

– Tak – odpowiedziałem, starając się nie gapić. – To ja.

Podała mi torbę, a nasze palce musnęły się na ułamek sekundy. Czułem jej ciepło, jej zapach – coś słodkiego, ale z nutą dymu. I wtedy zauważyłem jej wzrok – przesuwał się po mojej piersi, po moich ramionach, po mojej twarzy. Bez skrępowania. Jakby oceniała, czy warto.

– Dzięki – powiedziałem, ale nie zamknąłem drzwi.

– Nie ma za co – odpowiedziała, uśmiechając się lekko. – Miłego wieczoru.

I wyszła. A ja stałem tam, trzymając torbę z jedzeniem, czując, jak coś we mnie się budzi.

Następnego dnia zamówiłem znowu. I znowu. I znowu. Za każdym razem miałem nadzieję, że to ona przyjedzie. Czasem się udawało – widziałem ją co drugi, co trzeci raz. Zawsze uśmiechała się w ten sam sposób, zawsze patrzyła na mnie tymi miodowymi oczami.

– Znowu ty? – zapytała za czwartym razem, z udawanym zdziwieniem.

– Uzależniłem się od waszego jedzenia – odpowiedziałem, a ona zaśmiała się cicho.

– Od jedzenia? – powtórzyła, unosząc brew. – Na pewno?

– A co innego? – zapytałem, czując, jak serce wali mi w piersi.

– Nie wiem – odpowiedziała, robiąc krok w moją stronę. – Może od czegoś innego.

Staliśmy tak przez chwilę, mierząc się wzrokiem. A potem ona zrobiła coś, czego się nie spodziewałem – wyciągnęła dłoń i dotknęła mojej piersi, tuż nad sercem.

– Czujesz to? – zapytała cicho. – Ja też.

I wyszła, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć.

Tej nocy nie spałem. Leżałem w łóżku, czując wciąż jej dotyk, jej zapach, jej głos w mojej głowie. Następnego dnia zamówiłem znowu. Ale tym razem, gdy otworzyłem drzwi, nie było jedzenia. Była tylko ona.

– Nie mam dzisiaj twojego zamówienia – powiedziała, a w jej oczach błyszczało coś niebezpiecznego. – Ale pomyślałam, że może wolisz mnie zamiast jedzenia.

Nie zapytałem, skąd ma mój adres. Nie zapytałem, dlaczego tu jest. Po prostu wziąłem ją za rękę i wciągnąłem do środka, zamykając drzwi za nami.

– Jak masz na imię? – zapytałem, gdy staliśmy w przedpokoju.

– Nie ważne – odpowiedziała, przyciągając mnie do siebie. – Ważne, że tu jestem.

Pocałowała mnie, a ja poczułem, jak cały świat przestaje istnieć. Jej usta były miękkie, ale stanowcze, a jej dłonie wędrowały po moich plecach, po moim karku, po mojej piersi. Czułem, jak rozpina guziki mojej koszuli, jak jej palce przesuwają się po mojej skórze.

– Chcę cię – wyszeptała między pocałunkami. – Chcę cię teraz.

– To mnie weź – odpowiedziałem, a ona uśmiechnęła się drapieżnie.

Złapała mnie za rękę i poprowadziła do sypialni. Nie była nieśmiała – wiedziała, czego chce, i nie zamierzała czekać. Zrzuciła kurtkę na podłogę, ściągnęła bluzkę przez głowę, a ja patrzyłem na nią, nie mogąc uwierzyć, że to się dzieje naprawdę.

Jej ciało było idealne – jędrne piersi, wąska talia, krągłe biodra. Miała na sobie czarny stanik i majtki, które ledwo cokolwiek zakrywały. A ja czułem, jak krew uderza mi do głowy.

– Podoba ci się? – zapytała, obracając się powoli.

– Bardziej niż cokolwiek – odpowiedziałem, a ona uśmiechnęła się, zsuwając ramiączka stanika.

Podszedłem do niej i wziąłem ją w ramiona. Jej skóra była ciepła, gładka, a ja przesuwałem dłońmi po jej plecach, po jej pośladkach, po wszystkim, co mogłem dosięgnąć. Pocałowałem jej szyję, jej obojczyk, jej piersi – a ona jęczała cicho, wyginając się w moją stronę.

– Chcę cię poczuć – wyszeptała, sięgając do moich spodni. – Chcę cię w sobie.

Nie musiała mówić więcej. Zsunąłem z niej majtki, a ona opadła na łóżko, rozchylając uda. Była gotowa – wilgotna, gorąca, drżąca z pożądania.

– Chodź tu – powiedziała, przyciągając mnie do siebie. – I nie bądź delikatny.

Wszedłem w nią jednym pchnięciem, a ona krzyknęła, wyginając się w łuk. Jej nogi oplotły moje biodra, a jej paznokcie wbiły się w moje plecy.

– Tak – syczała. – Właśnie tak. Nie przestawaj.

Poruszałem się w niej rytmicznie, coraz szybciej, a ona odpowiadała każdym ruchem, każdym jękiem, każdym westchnieniem. Czułem, jak jej ciało napina się wokół mnie, jak zbliża się do granicy.

– Blisko – wysapała. – Tak blisko.

– Ja też – odpowiedziałem, przyspieszając.

Doszła z krzykiem, a ja poszedłem za nią, czując, jak całe moje ciało eksploduje. Opadłem obok niej, dysząc, a ona wtuliła się w moje ramię, z uśmiechem na ustach.

– To było… – zaczęła.

– Niesamowite – dokończyłem.

– Nie – powiedziała, patrząc mi w oczy. – To był dopiero początek.

I miała rację. Bo ta kobieta – kurierka, której imienia nigdy nie poznałem – wróciła następnego dnia. I następnego. I następnego. A każda noc była inna, bardziej dzika, bardziej szalona.

Ale pewnego dnia nie przyszła. I nigdy więcej jej nie zobaczyłem.

Zostały mi tylko wspomnienia – jej zapach, jej dotyk, jej głos w mojej głowie. I pytanie, które wciąż mnie prześladuje: kim ona była?