Sąsiadka

Mam trzydzieści dziewięć lat. Nazywam się Piotr. Jestem w trakcie rozwodu – po dziesięciu latach małżeństwa, które rozpadło się z powodów, o których nie chcę teraz myśleć. Moja żona, a wkrótce była żona, wyprowadziła się trzy miesiące temu. Zostałem w naszym domu – w domu, który kiedyś był pełen śmiechu, a teraz jest pełen ciszy i pustki.

Nie powiem, że jestem w dobrej formie. Piję za dużo, śpię za mało, a moje myśli krążą wokół tego, co poszło nie tak. Ale życie toczy się dalej. I pewnego sobotniego popołudnia zapukała do moich drzwi.

Otworzyłem, spodziewając się kuriera albo akwizytora. Zamiast tego zobaczyłem ją – moją sąsiadkę z naprzeciwka. Miała na imię Ola. Dwadzieścia lat, studentka, mieszka sama w małym mieszkaniu od roku. Widywałem ją czasem na klatce schodowej, czasem na podwórku. Zawsze wydawała mi się miła, uśmiechnięta, trochę nieśmiała. Nigdy nie rozmawialiśmy dłużej niż kilka minut.

Ale teraz stała w moich drzwiach, wyglądając na lekko zdenerwowaną.

– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedziała, bawiąc się końcówką włosów. – Ale mam problem. Kran w kuchni mi cieknie. Od dwóch dni. Woda zalewa mi szafkę. Nie znam się na tym, a hydraulik przyjdzie dopiero w poniedziałek. Czy mógłby pan... to znaczy, czy mógłbyś na to spojrzeć?

Spojrzałem na nią. Miała na sobie krótkie szorty i luźną koszulkę. Jej stopy były bose – wsuwane klapki, które odsłaniały zgrabne palce pomalowane na delikatny róż. Zauważyłem to mimowolnie, ale nie mogłem przestać patrzeć.

– Jasne – powiedziałem, starając się brzmieć normalnie. – Chodź, zobaczę, co da się zrobić.

Poszedłem za nią do jej mieszkania. Było małe, ale przytulne – pełne książek, roślin i drobiazgów, które zdradzały młodą, kreatywną osobę. W kuchni rzeczywiście było mokro. Woda kapała z kranu, tworząc kałużę na blacie i podłodze.

– Widzisz? – powiedziała, wskazując na kran. – Nie wiem, co się stało. Po prostu zaczął cieknąć.

Podszedłem do zlewu. Otworzyłem szafkę pod spodem, żeby zobaczyć instalację. Rzeczywiście – uszczelka była zużyta, a nakrętka poluzowana. To była prosta naprawa, ale wymagała kilku narzędzi.

– Mam w domu klucz francuski i nową uszczelkę – powiedziałem. – Wrócę za chwilę.

– Och, dziękuję! – uśmiechnęła się z ulgą. – Naprawdę nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.

Poszedłem do siebie, wziąłem narzędzia i wróciłem. Ola stała w kuchni, oparta o blat, obserwując mnie z wdzięcznością. Uklęknąłem pod zlewem i zacząłem pracować. To nie było trudne – odkręcić nakrętkę, wymienić uszczelkę, dokręcić. Ale czułem jej wzrok na sobie. Czułem jej obecność.

– Masz dzieci? – zapytała nagle.

– Nie – odpowiedziałem, nie przerywając pracy. – Nie zdążyliśmy.

– Przykro mi. To znaczy... wiem, że to nie moja sprawa. Ale widziałam, że twoja żona się wyprowadziła. Chciałam tylko powiedzieć, że jeśli potrzebujesz z kimś porozmawiać, to jestem.

Spojrzałem na nią. Stała nade mną, a jej bose stopy były tuż przy mojej twarzy. Miała ładne stopy – delikatne, zgrabne, z długimi palcami. Poczułem, jak coś we mnie drgnęło. Coś, czego nie czułem od miesięcy.

– Dzięki – powiedziałem, odwracając wzrok. – Doceniam to.

Dokończyłem naprawę. Otworzyłem kran – woda płynęła czysto, bez kapania.

– Gotowe – powiedziałem, wstając. – Nie powinno już cieknąć.

Ola uśmiechnęła się szeroko. Podeszła do mnie i objęła mnie – niespodziewanie, ciepło. Jej ciało przylgnęło do mojego na chwilę, a ja poczułem zapach jej perfum – coś słodkiego, młodego, niewinnego.

– Jesteś moim bohaterem – powiedziała, odsuwając się. – Naprawdę. Nie wiem, jak ci dziękować.

– Nie ma za co – odpowiedziałem, czując, jak serce bije mi szybciej. – To drobiazg.

– Nie dla mnie. Chodź, napijesz się czegoś? Mam herbatę, kawę, a może coś mocniejszego?

– Może herbatę – powiedziałem, czując, że nie chcę jeszcze wychodzić.

Usiedliśmy w jej małym salonie. Ola zrobiła herbatę, a potem usiadła naprzeciwko mnie, podwijając nogi pod siebie. Jej stopy znów były widoczne – delikatne, różowe, z idealnie pomalowanymi paznokciami. Próbowałem nie patrzeć, ale nie mogłem się powstrzymać.

– Wiesz – powiedziała, bawiąc się kubkiem. – Zawsze cię obserwowałam. Z okna. Jak wracasz z pracy, jak pracujesz w ogrodzie. Wydajesz się taki... samotny.

– Bo jestem – przyznałem, zaskakując sam siebie szczerością.

– Przykro mi. Naprawdę. Ale wiesz, nie musisz być sam. Są ludzie, którzy chcą cię poznać. Którzy chcą ci pomóc.

Spojrzałem na nią. W jej oczach było coś, czego nie potrafiłem nazwać – może współczucie, może zainteresowanie, może coś więcej.

– Ola – powiedziałem ostrożnie. – Jesteś dwadzieścia lat młodsza ode mnie. Nie chcę... to znaczy...

– Co? – uśmiechnęła się. – Nie chcesz, żeby cię ktoś pocieszył? Nie chcesz, żeby ktoś cię przytulił? Nie chcesz, żeby ktoś sprawił, że zapomnisz o tym wszystkim, co cię boli?

Poczułem, jak coś we mnie pęka. Może to była samotność. Może to było pragnienie. Może to było coś znacznie głębszego – potrzeba bycia pożądanym, bycia ważnym dla kogoś.

– Ola... – wyszeptałem.

– Ciii – powiedziała, wstając. Podeszła do mnie i usiadła na moich kolanach. Jej ciało było lekkie, ciepłe. Jej twarz znalazła się tuż przy mojej.

– Nie myśl – szepnęła. – Po prostu poczuj.

I pocałowała mnie.

Jej usta były miękkie, słodkie, młode. Poczułem, jak jej język muska moje wargi, jak jej dłonie przesuwają się po moich ramionach. To było inne niż z moją żoną – bardziej niewinne, ale jednocześnie bardziej odważne.

– Chcę cię – wyszeptała między pocałunkami. – Chcę cię poczuć. Chcę, żebyś zapomniał o wszystkim.

– Ola, nie wiem, czy to dobry pomysł...

– Nie myśl – powtórzyła. – Po prostu bądź.

Wzięła mnie za rękę i poprowadziła do sypialni. Jej łóżko było małe, ale miękkie. Położyła mnie na plecach i usiadła na mnie okrakiem. Jej szorty były tak krótkie, że widziałem delikatną skórę jej ud.

– Chcę cię zobaczyć – powiedziała, sięgając do mojego paska. – Chcę cię poczuć w ustach.

Poczułem, jak serce wali mi w piersi. To było szalone. To było niewłaściwe. Ale nie mogłem się powstrzymać.

Ola rozpięła mój pasek, potem guzik, potem suwak. Wsunęła dłoń do moich bokserków i wyciągnęła mojego penisa – twardego, nabrzmiałego, gotowego. Uśmiechnęła się, patrząc na niego.

– Jesteś duży – powiedziała cicho. – Podoba mi się.

Pochyliła się i wzięła go do ust.

Poczułem ciepło jej języka, wilgoć jej ust. To było niesamowite – młoda, piękna kobieta ssąca mnie z takim oddaniem, z takim entuzjazmem. Jej głowa poruszała się rytmicznie, a ja jęknąłem, odchylając głowę do tyłu.

– Och... Ola... – wysapałem.

Nie przerywała. Jej dłonie zacisnęły się na moich udach, a jej usta pracowały z wprawą, która mnie zaskoczyła. Czułem, jak jej język owija się wokół mojego penisa, jak jej gardło otwiera się, by przyjąć mnie głębiej.

– Chcę więcej – wyszeptała, wypluwając go na chwilę. – Chcę, żebyś poczuł moje stopy.

Uniosła się i usiadła obok mnie. Zdjęła koszulkę, odsłaniając młode, jędrne piersi. Potem uniosła nogi i położyła stopy na moim penisie.

– Lubisz stopy? – zapytała, widząc moje spojrzenie. – Widziałam, jak na nie patrzysz. Widziałam, jak się wpatrywałeś, gdy klęczałeś pod zlewem.

– Tak – przyznałem, czując, jak rumieniec wypełza mi na policzki. – Lubię.

– To dobrze – uśmiechnęła się. – Bo ja lubię, gdy ktoś je docenia.

Zaczęła poruszać stopami – delikatnie, powoli, owijając palce wokół mojego penisa. Poczułem, jak jej stopy – miękkie, ciepłe, gładkie – przesuwają się po mojej skórze. To było inne niż wszystko, co czułem wcześniej. To było intymne, zmysłowe, niemal mistyczne.

– Podoba ci się? – zapytała, patrząc mi w oczy.

– Tak – wysapałem. – Bardzo.

– A teraz? – powiedziała, przyspieszając ruchy. Jej stopy zacisnęły się wokół mojego penisa, masując go rytmicznie, od nasady aż po czubek.

Jęknąłem, czując, jak narasta we mnie napięcie. To było zbyt wiele – jej młode ciało, jej stopy, jej usta, które przed chwilą były na mnie. Czułem, że zaraz osiągnę szczyt.

– Ola... ja... – wysapałem.

– Nie powstrzymuj się – szepnęła. – Poczuj to.

I wtedy osiągnąłem szczyt, tryskając na jej stopy, na jej uda, na jej brzuch. Jęknąłem głośno, wyginając się w łuk, czując, jak fala przyjemności przetacza się przez moje ciało.

Ola uśmiechnęła się, patrząc na moje nasienie na swojej skórze. Powoli, z uśmiechem, wzięła palec, zebrała odrobinę i posmakowała.

– Jesteś pyszny – powiedziała.

Położyłem się, dysząc, czując, jak całe moje ciało drży. Ola położyła się obok mnie, wtulając się w moje ramię.

– To było... niesamowite – wyszeptałem.

– To dopiero początek – odpowiedziała. – Zostań na noc.

I zostałem.

Epilog

Minęły trzy miesiące. Mój rozwód został sfinalizowany. Ale nie czuję już bólu, który czułem wcześniej. Ola wciąż jest moją sąsiadką – ale teraz jest czymś więcej. Znacznie więcej.

Nie wiem, dokąd to zmierza. Nie wiem, czy to przetrwa. Ale wiem jedno – po raz pierwszy od lat czuję się żywy. I to dzięki dwudziestoletniej dziewczynie, która poprosiła mnie o naprawę kranu.

Czasem życie potrafi zaskoczyć. Czasem najmniejsze rzeczy prowadzą do największych zmian.

I wiem, że moje życie już nigdy nie będzie takie samo.